Üç kıtaya üç çapa,
gemi Boğaz'da.

Tek çapalı gemi rüzgârla döner. İki çapalı gemi akıntıyla sallanır. Üç çapalı gemi durur; fırtınada bile olduğu yerde kalır.

Tri-Anchor Partners bu basit denizcilik bilgisinden adını alır. Üç kıtaya üç çapa atmış, Boğaz'da demirlemiş bir gemi.

Birinci çapa Batı'ya atılır: sermaye, yönetişim ve pazar. Dört kıtada yatırım yapan, itibarını fon mimarisinden alan bir küresel ortağın yapısı.

İkinci çapa Doğu'ya atılır: üretim ve mühendislik. Fikri altı ayda seri ürüne çeviren tedarik zinciri; milyonlarca kullanıcıya yazılım yetiştiren ölçek.

Üçüncü çapa Körfez'e atılır: talep ve sermaye. Kendi dönüşüm programları için Batı uyumlu, Doğu maliyetli ürün arayan ülkeler ve bu ürünlerin üretildiği yere erken girmek isteyen yatırımcılar.

Geminin kendisi Türkiye'dedir. Üç çapanın halatları burada düğümlenir.

Neden Boğaz

Boğaz iki kıtayı ayırmaz; birleştirir. Yüzyıllardır Doğu'nun malı Batı'ya, Batı'nın sermayesi Doğu'ya buradan geçti. Ticaret yolları değişti, gemiler değişti, ama coğrafya değişmedi: Avrupa'nın, Asya'nın ve Orta Doğu'nun birbirine en yakın olduğu yer hâlâ burası.

Bugün Boğaz'dan geçmesi gereken şey mal değil, dönüşüm. Doğu'da üretilip Batı'da satılabilecek, Körfez'in talep ettiği, ama üçünün de tek başına üretemediği bir şey: güvenilir, sertifikalı, yerli katma değerli fiziksel yapay zekâ ürünü. Çin üretir ama Batı'ya satamaz. Hindistan yazar ama farklılaşamaz. Batı alır ama üretemez. Körfez ister ama kimden alacağını bilmez.

Türkiye, dördünün de eksiğini tamamlayan tek liman: NATO üyesi, Gümrük Birliği içinde, Körfez'le akraba, Asya'yla komşu, üretim kültürü otuz yıllık, mühendisi genç ve çok.

Neden şimdi

Türkiye'de sermaye sorunu yok. Devlet ileri teknoloji üretimine çok yıllı taahhüt verdi, teşvik çerçevesi hazır, her yıl yüz binlerce mühendis mezun oluyor.

Yirmi yıldır eksik olan tek şey, Ar-Ge'yi ürüne çeviren disiplin. Yüzlerce teknopark, binlerce kamu destekli proje, prototip aşamasında bekleyen sayısız fikir var. Ürün az, çünkü ürün çıkarmış, sahaya indirmiş, ihracata taşımış operatör az. Hoca var, usta yok.

Buraya gelen küresel sermaye bu boşluğa hiç dokunmadı. Olgun şirket aldı, büyüttü, sattı. Çalıştı; ama dar bir havuzda, aynı otuz şirketin peşinde.

Tri-Anchor Partners kimsenin yapmadığını yapmak için kurulur: ürünü çıkmamış olanı ürüne çevirmek, ürünü üç pazara taşımak ve bunu yaparken ustayı Türkiye'de yetiştirmek.

Nasıl

Tri-Anchor Partners bir fon değil, bir platform sponsorudur. Türkiye'de Bosphorus Hub'ı kurar: havuzları, operatörleri, ülkeleri ve yatırımcıları tek noktada toplayan varlık yönetim şirketi. Bosphorus Hub'ın ilk havuzu Bosphorus Valley Fund'dır: Doğu'nun ürettiğini, Batı'nın aldığını, Türkiye'nin birleştirdiği vadi.

Üç ilke:

Getiri satın alınmaz, üretilir. Giriş noktası piyasa değerlemesi değil, ürünleştirme maliyetidir. Kamu hibesiyle prototipe gelmiş proje alınır, operatör katmanıyla ürüne çevrilir, ürün şirketi çarpanıyla çıkılır.

Çapa önce. Küresel ortak ve bir kalkınma finansmanı kuruluşu imzalamadan yerel sermaye açılmaz. Yerel sermaye küreselin peşinden gelir, önünden değil. Mentor kurulu tavsiye vermez; fona bilet koyar.

Her şirket üç pazar için doğar. Portföydeki hiçbir ürün tek alıcıya bağımlı tasarlanmaz. Körfez ve Asya, Batı, Türkiye: üç çıkış kapısı, üç çarpan.

Kime ne vaat eder

Türkiye'ye: Devletin kaynağını ürüne çeviren, şimdiye kadar eksik olan katmanı. Ürünleştirilen proje, yetişen usta, nitelikli iş, ihracata çıkan Türkiye menşeli ürün.

Küresel ortağa: Haritasındaki son boşluğu, fon mimarisi itibarını sınayacağı bir platformla doldurmak. Asya portföyüne Batı kapısı, Avrupa portföyüne üretim üssü, Körfez ofisine ilk somut araç.

Körfez'e ve bölgeye: Aradığı ürünün kaynağı ve o kaynağa erken giriş.

Yatırımcıya: Değerleme farkından değil, dönüşümden gelen getiri. Etki bir rapor kalemi değil, getirinin mekanizmasıdır: usta yetiştiren platform ürün çıkarır; ürün çıkaran platform getiri üretir.

Üç ülke, üç eksik, üç fazla

Çapaların neden tam bu üç yere atıldığını sayılar anlatır.

Üç ülke yan yana durunca tablo kendi kendini okur: her birinin fazlası diğerinin eksiğidir.

Çin yılda yarım trilyon dolarlık Ar-Ge'yi ürüne çevirmeyi biliyor; ama ürettiğini Batı'ya satamıyor, yabancı sermaye kapıdan çıkıyor. Türkiye'nin fazlası tam bu: Batı'ya açık kapı, NATO uyumlu menşe, Gümrük Birliği içinde üretim.

Hindistan yılda on milyar dolarlık sermaye çekiyor ve yatırımcıları açıkça söylüyor: sorun para değil, yetenek. Türkiye'nin fazlası tam bu: kamu parasıyla doğrulanmış prototipler, genç mühendis tabanı, savunma sanayinden çıkmış sistem mühendisliği. Hindistan'ın fazlası ise Türkiye'nin eksiği: ölçeklenen yazılım, küresel müşteri operasyonu, ve yerli sermayenin kendi başına taşıdığı bir halka arz pazarı.

Türkiye yılda yirmi milyar dolarlık Ar-Ge'ye karşılık bir milyar dolarlık girişim sermayesi görüyor; eksiği yapı ve çıkış. Bu ikisi Batı'nın fazlası: fon mimarisi ve dünyanın en derin sermaye piyasası.

Tri-Anchor Partners bu üç eksiği birbirinin fazlasıyla kapatan yapıdır. Çin'in üretim hızı Türkiye üzerinden Batı'ya gider; Hindistan'ın ölçeği Türkiye'nin derin teknolojisine biner; Batı'nın sermayesi ve operatörü Türkiye'nin dipte duran yükünü ürüne çevirir. Hiçbir ülke bunu tek başına yapamaz; çünkü her birinin eksiği, kendi sınırları içinde bulunmaz.

Üç çapa bu yüzden üçtür.

Batığı görenler

Türkiye bu batığa on yıldır tek dalgıçla iniyor. 2015'te Avrupa Yatırım Fonu'nun çapa olduğu 30 milyon Euro'luk ilk teknoloji transfer fonu kuruldu; bir büyük holding 2010'dan beri üniversite patentlerini lisanslıyor; kamu fonları ve vakıflar yirmi yıldır yerli LP olarak duruyor. Görenler var.

Olmayan şey, üçünü aynı anda taşıyan bir yapı: dış çapa sermayesiyle ölçek, sözleşmeli operatör katmanı ve üç pazara çıkış mimarisi. Bugüne kadar kazanlar bizim rakibimiz değil; akış ortağımız, eş-yatırımcımız ve yerli LP'lerimizdir. Tri-Anchor Partners tek dalgıcı kurtarma filosuna çevirmek için kurulur.

Adın sözü

Üç çapa bir söz verir: bu gemi rüzgârla dönmez, akıntıyla sallanmaz. Siyasi rüzgâr, kur akıntısı, tedarik zinciri fırtınası gelir geçer; üç kıtaya demirlemiş gemi yerinde kalır.

Boğaz'da duran, üç kıtaya bağlı, Türkiye'nin insanıyla çalışan bir platform.

Tri-Anchor Partners.

Bu belge kuruluş hikâyesidir; yapının hukuki, mali ve düzenleyici tasarımı için uzman danışmanlık gerekir.

Yatırımcı çeki TAP'a değil, fona yazılır. Yatırımcının parası sponsorun bilançosundan geçmez.

Tek cümle: Yatırımcı taahhüdünü Blue Valley Fund I'e verir, sözleşmeyi fonun GP'siyle imzalar, GP'yi TAP kontrol eder, fonu Bosphorus Hub yönetir, fon Türkiye'deki şirketlere yatırım yapar.

Neden ayrı: Yatırımcı parası sponsorun bilançosundan geçerse sponsor bir yatırım şirketine dönüşür; ABD'de ayrı ve ağır bir düzenleme rejimine girer, yatırımcının parası ile sponsorun parası karışır ve hiçbir kurumsal LP buna imza atmaz.

Fonun hangi ülkede kurulacağı (Delaware, Cayman, Lüksemburg) ve yerli GSYF bağlantısı vergi ve sermaye piyasası danışmanlarının işidir; bu sayfa mimariyi gösterir, hukuki tasarımı değil.

Türkiye her yıl yaklaşık 20 milyar dolar Ar-Ge harcaması yapıyor. Aynı ülkede 2025'te girişimlere giden para, en dar sayımla 622 milyon dolar (StartupCentrum, 359 tur), en geniş sayımla 1,4 milyar dolar (KPMG & 212, 360 işlem, satın almalar dahil). Araştırmaya giren her 30 doların karşılığında ürüne en iyi ihtimalle 2 dolar, en kötü ihtimalle 1 dolar gidiyor.

İki sayım arasındaki fark bile bir şey söylüyor: pazar o kadar ince ki, birkaç büyük işlemin dahil edilip edilmemesi toplamı ikiye katlıyor. 20 milyar dolarlık bir Ar-Ge makinesinin çıkış kapısı, tanımına göre 600 milyon ile 1,4 milyar arasında gidip gelen bir delik.

Bu oran bir anomalidir. Dünyanın hiçbir olgun ekosisteminde araştırmaya giren para ile ürüne giden para arasında bu kadar açık yoktur. Açığın olduğu yerde ya para boşa gidiyordur ya da birikiyordur. Türkiye'de ikincisi oluyor: 114 teknoparkta 12.800'den fazla girişim, 1.363 Ar-Ge merkezi, yılda 10.000'i aşan yerli patent başvurusu, kamu desteğiyle tamamlanmış on binlerce proje; ve bunların karşısında yılda 360 yatırım turu.

Patentli teknoloji girişimlerinin yalnızca yüzde 17'si hayatında bir kez yatırım almış. Geri kalan yüzde 83, araştırması yapılmış, patenti alınmış, ürünü çıkmamış; "başarıyla tamamlandı" raporuyla kapanıp dibe inmiş yük.

Biz bu batığa kurtarma ekibi gözüyle bakıyoruz: yük ne kadar, değeri ne, dalışı ne kadar zor, kimse neden çıkarmamış ve biz nereye demir atacağız.

I. YÜK: YÜZEYDE GÖRÜNEN

Görünen, sayılabilen, adresi olan varlıklar.

Okuma: Yük büyük ve haritalanmış. Her varlığın bir adresi, bir sicil numarası, çoğunun bir kamu destek dosyası var. Bu, çoğu gelişmekte olan pazardan farklı bir durum: Türkiye'de Ar-Ge görünmez değil, kayıtlı ve sayılı. Denizcilik terimiyle, batığın haritası devlet tarafından çıkarılmış ve kamuya açık.

II. YÜK: DİPTE DURAN

Görünmeyen ama kanıtlanmış varlıklar: tamamlanmış, ürüne dönmemiş projeler.

Okuma: Her yıl on binlerce proje kamu desteğiyle tamamlanıyor ve "başarıyla kapanıyor". Kapanan projenin ürün olup olmadığını izleyen bir kamu mekanizması 2020'lerin başında kuruldu; ancak toplu ticarileşme oranı kamuya açıklanmıyor. Bu sessizlik bizim için bir veri noktasıdır: oran iyi olsaydı açıklanırdı.

Dipte duran yükü şöyle tanımlıyoruz: son beş yılda kamu desteğiyle tamamlanmış, patent ya da faydalı model başvurusu olan, teknoloji hazırlık seviyesi 4–7 arasında (laboratuvar doğrulamasından prototipe) kalmış, yatırım almamış projeler. Kesin sayısı yok; kaba tahminimiz beş haneli. Bunların yüzde birini ürüne çevirmek, Türkiye'nin bir yıllık girişim sermayesi hacminden büyük bir portföy demektir.

III. YÜKÜN DEĞERİ

Kurtarma ekibinin ikinci sorusu: yük büyük ama içinde ne kadar değer var?

Düşük değerli yük (çoğunluk): - Özel sektör Ar-Ge harcamasının %89'u 250'den fazla çalışanı olan büyük şirketlerde yapılıyor. Bu projeler mevcut ürünün iyileştirmesi; bağımsız şirket olmaya uygun değil, zaten sahibi var. - Teknopark girişimlerinin önemli kısmı teşvik amaçlı kurulmuş yazılım-hizmet şirketleri; ölçeklenebilir IP taşımıyor. - Üniversite patentlerinin çoğu akademik teşvik için alınmış; sanayi karşılığı zayıf.

Değerli yük (azınlık, hedefimiz): - Savunma sanayi çıkışlı sivil uygulamalar. Ankara, ülke Ar-Ge harcamasının %27,8'ini yapıyor ve ağırlığı savunma-havacılık. Otonom sistem, sensör füzyonu, görüntü işleme, robotik: sivil pazara hiç taşınmamış, olgun teknoloji. - Sağlık teknolojileri. 23 yılda 14 binden fazla proje, 82 milyar TL; ülke kendi ilaç ve tıbbi cihaz üretimini hızla yerlileştiriyor; iç pazar ve Körfez talebi hazır. - Üretim ve malzeme teknolojileri. İmalat Ar-Ge'sinin %47'si yüksek, %40'ı orta-yüksek teknolojide; otomotiv, beyaz eşya ve makine tedarik zincirinin içinden çıkan, fiziksel yapay zekâya en yakın projeler. - Tarım ve enerji otomasyonu. Düşük rekabet, yüksek kamu önceliği, Türk dünyası ve Körfez'e doğrudan aktarılabilir.

Yapay zekâ etkisi (2023 sonrası): Büyük dil modellerinin yaygınlaşmasıyla üç şey aynı anda oldu. Proje başvurularında yapay zekâ bileşeni standart hale geldi; yazılım tarafında prototip maliyeti çöktü, yani yer altı rezervinin yazılım kısmı kendiliğinden yer üstüne çıkıyor; ve gerçek darboğaz donanım, sertifikasyon, saha doğrulaması ve satışa kaydı. Bizim operatör katmanımız tam bu darboğaza yerleşiyor. Yazılım artık ucuz; fiziksel ürün hâlâ pahalı ve yavaş. Hazine, fiziksel tarafta.

Değer tahmini: Değerli yükte, incelenen her 100 projeden 8–12'sinin ürüne çevrilebilir, 2–3'ünün ihracata çıkabilir olduğunu varsayıyoruz. Bu, klasik erken aşama girişim sermayesinin başarı oranından daha iyi; çünkü yük ham fikir değil, kamu parasıyla doğrulanmış prototip.

IV. DALIŞ ZORLUĞU: NEDEN KİMSE ÇIKARMAMIŞ

Batık otuz yıldır haritada; yabancı sermaye neden dalmadı?

1. Dağınıklık. Yük 114 bölgeye, 148 üniversiteye, 1.363 Ar-Ge merkezine dağılmış. Merkezi bir vitrin yok. Yabancı fon bunu göremez; görebilmek için içeride olmak, Türkçe konuşmak, dosyaları okumak gerekir. Bu bizim yerel dalgıcımız.

2. Sahiplik karmaşası. Kamu destekli projede IP bazen üniversitede, bazen firmada, bazen araştırmacıda. Temizlemek sabır ve hukuk ister. Finansal yatırımcı bunu yapmaz; bizim ilk 90 günümüz bunu yapmak için var.

3. Kurucu boşluğu. Projenin sahibi genellikle araştırmacı; ürün kurucusu değil. "Hoca var, usta yok." Program Direktörü modeli doğrudan bu boşluğa cevap: projeyi alır, kurucuyu yanına koyar ya da yerine geçer.

4. Kamu doğrulaması ile pazar doğrulaması arasındaki uçurum. Projeler "başarıyla tamamlandı" raporuyla kapanıyor; ama hiçbir müşteriye satılmamış. PoC yok, pilot yok, fiyat yok. Türkiye'deki yatırımcı "ürünü yok" der, geçer. Biz ise bu boşluğu sermaye değil operasyon sorunu olarak görüyoruz: 6–9 aylık bir pilot programıyla kapanabilir.

5. Ölçek ve çıkış şüphesi. Tohumdan A turuna geçiş Türkiye'de yapısal olarak zayıf; 2025'te medyan tur 600 bin dolar; 2024'te 2,6 milyar dolar olan toplam hacim, tek bir mega işlemin yokluğuyla 2025'te 1,4 milyara düştü (KPMG): pazar birkaç işleme bağımlı. Kurumsal girişim sermayesi sayısı 92'de sabit kaldı, yeni fon kurulmadı. Yabancı yatırımcı "büyütemem, satamam" diye düşünür. Cevap, üç pazar mimarisi: Türkiye'de doğrulanan ürünün çıkışı Türkiye'de değil.

6. Makro. Kur, enflasyon, siyasi başlık riski. Gerçek; ama bizim modelde giriş maliyeti TL bazında ve düşük, çıkış dolar bazında ve dışarıda. Kur riski giriş tarafında lehimize çalışır.

Özet: kimse çıkarmamış, çünkü çıkarmak sermaye değil operasyon işi. Finansal yatırımcının kası bu değil.

V. ŞANSIN BÜYÜKLÜĞÜ

Üç sayı:

20 milyar dolar / 0,6–1,4 milyar dolar. Yılda araştırmaya giren para ile ürüne giden para arasındaki açık, sayım yöntemine göre 14 ila 30 kat. İki saygın kaynağın aynı yıl için birbirinin iki katı rakam vermesi, pazarın ne kadar ince olduğunun kanıtı: birkaç işlem toplamı belirliyor. Bu açık, her yıl yeniden dolan bir ambardır; batıktan farklı olarak tükenmez.

%17. Patentli teknoloji girişimlerinin yatırım alma oranı. Tersinden okuyun: her beş patentli girişimden dördü hiç sermaye görmemiş. Fiyatlama yok, rekabet yok, giriş noktası ürünleştirme maliyeti.

%25. Özel sektör Ar-Ge harcamasının dörtte biri dolaylı kamu teşvikiyle finanse ediliyor; 2015'te bu oran %15'ti ve yükseliyor. Devlet, bizim gireceğimiz her projenin maliyet tabanının bir kısmını zaten ödemiş oluyor ve ödemeye devam edecek.

Yanına iki yapısal rüzgâr: - Ar-Ge teşviki alan şirketler, teşviklerinin %3'ünü girişim sermayesi fonlarına yatırmak zorunda; bu, yerli LP tabanı için kanunla yaratılmış, her yıl büyüyen bir sermaye akışı. - Devlet, girişim sermayesi fonlarına kamu katkısını performans ve kaldıraç kriteriyle çağrı bazlı dağıtmaya başladı; yabancı çapa yatırımcıyla gelen fon bu kriterlerde öne geçer.

V-A. İLK YARDIM GEMİSİ: KAMUNUN SON KARARLARI

Batığa ilk gemi kamudan geldi. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı'nın yayımladığı Türkiye Yapay Zekâ Eylem Planı, dört eksen ve on altı eylemle, bizim "dipte duran yük" dediğimiz şeyin tam üstüne demirliyor. Planın kendi sayılarıyla:

Planın kendi dönemlemesi de bizimkiyle aynı: 2026–2027 altyapı ve pilot, 2028–2030 ölçekleme ve ticarileşme.

Dürüst okuma: Gemi geldi ama dalgıç getirmedi. Planın on altı eyleminin neredeyse tamamı girdi tanımlıyor: GW, GPU-saat, fon, kampüs, uzman sayısı. Çıktı tarafı ince: 2028'e kadar on lisanslama, 2030'a kadar beş robotik ihracatı. Yani kamu, "kaynak koyarsak ürün kendiliğinden çıkar" varsayımıyla geliyor; oysa son on beş yılın dersi bu varsayımın tutmadığı. Bu, planın zaafı değil, bizim yerimiz: gemi yükü taşır, dalışı biz yaparız.

VI. ÇAPA NOKTALARI: NEREYE DEMİR ATIYORUZ

Her çapada ilk adım aynı: 90 günlük süzme turu, 100 dosya, 10 kısa liste, 3 program. Her programın başında bir Program Direktörü, her programın sonunda bir "kes / devam" kapısı.

VII. HAZİNENİN DEĞERİ VE BEKLENTİ

Buraya kadar batığın yerini, yükünü ve dalış zorluğunu anlattık. Yatırımcının son sorusu ikidir: yük ne eder, ne zaman ve kaç katıyla çıkar?

Yükün tahmini değeri

Üç katmanda hesaplıyoruz. Rakamlar gösterge; yöntem açık, her satır doğrulama listesinde.

Okuma: Devlet yüke 3–6 milyar dolar harcamış; yarım milyar dolarlık dalış sermayesiyle bunun 5–12 milyar dolarlık ürüne dönmesi mümkün. Oran, klasik girişim sermayesinin ulaşamadığı yerden geliyor: yük zaten ödenmiş. Biz araştırmayı değil, dalışı finanse ediyoruz.

Süre ve çarpan: emsallerle yan yana

Klasik VC'nin 56 ayı Ar-Ge ve ürün-pazar arayışıyla geçer. Venture studio bunu 25 aya indirir; çünkü kuruluş riskini kendi üstlenir. Batık Hazine'de o 25 ayın da büyük kısmı geride kalmış: prototip var, patent var, kamu doğrulaması var. Kalan iş PoC, pilot, sertifikasyon ve satış; bu 9–36 aylık bir iştir, 5–7 yıllık değil.

Dürüst not: 36 ayda 1,0x DPI, küresel stüdyo emsallerinin bile üstünde bir iddia; emsaller süreyi yarıya indiriyor, sıfıra değil. Bu hedefi taşıyan üç mekanizma var: lisans gelirinin erken başlaması (ürün değil, IP satılır), üç pazarlı çıkış (tek alıcı beklenmez), ikincil satış (Asya kolları erken listelenir). İlk 18 ayın kanıtı bu iddiayı ya taşır ya düşürür; yatırımcıya "hedef" olarak, "taahhüt" olarak değil sunulur.

İştah: pastadan pay alamayanlar

Okuma: Dünyada para kıt değil, hızlı dönen, rakipsiz, ucuz girişli akış kıt. 4,6 trilyon dolar bekliyor; yarısından fazlası dört yılı aşmış şirketlerde kilitli; yöneticiler "12 yeni 5'tir" diye yazıyor, yani aynı getiri için iki kat hız gerekiyor. Bu para, 36 ayda geri dönen, kamu parasıyla yarı ödenmiş, üç pazarlı bir akışa henüz ulaşamadı; çünkü akış Türkçe, dağınık ve operatör istiyor.

Batığın değeri, yükün kendisi kadar, o yüke ulaşamayan sermayenin iştahıyla ölçülür. Pastadan pay alamayanların toplamı, pastayı paylaşanların tümünden büyük. Çapayı oraya atıyoruz.

Dalgıca son söz

Bu batık gizli değil; devlet haritasını çizmiş, yükü saymış, dalışa yarı yarıya ortak olmaya hazır. Otuz yıldır kimsenin çıkarmamasının tek sebebi, çıkarmanın para değil usta işi olması.

Biz parayı getirmiyoruz; para zaten orada. Biz ustayı getiriyoruz.

Kaynaklar

• T.C. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı, Millî Teknoloji ve Yapay Zekâ Genel Müdürlüğü: Türkiye Yapay Zekâ Eylem Planı (2026)
• T.C. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı: TGB İstatistikleri (Ağustos 2024, Eylül 2025); 2025 Yılı Faaliyet Raporu; Bakan açıklamaları (Nisan 2026, Haziran 2026)
• TÜİK: 2024 Araştırma-Geliştirme Faaliyetleri Araştırması (Ekim 2025); Merkezi Yönetim Bütçesinden Ar-Ge Harcamaları 2025 Bülteni
• TÜBİTAK: 2025 yılı değerlendirmesi; BiGG 2025-1 çağrı sonuçları; TEYDEB ticarileşme izleme süreci
• TÜRKPATENT: 2024 yılı başvuru istatistikleri; Üniversitelerin Patent ve Faydalı Model Performansı Raporu
• Patent Effect: Türkiye'nin Patent Raporu 2024
• StartupCentrum: 2025 Türkiye Startup Ekosistemi Yatırım Raporu; KPMG Türkiye & 212: Türkiye Startup Yatırımları 2025; Startups.Watch & 212: 2025 Çeyrek Raporları
• Invest in Türkiye: The State of Turkish Startup Ecosystem 2025
• PitchBook: Global Private Market Funds' Dry Powder Dashboard (2025–2026); Quantitative Perspectives; US PE Breakdown 2025
• Küresel PE Raporu 2025 ve 2026 (büyük danışmanlık firması yıllık raporu); McKinsey Global Private Markets Report 2026
• Global Startup Studio Network (GSSN) Startup Studio Data Report 2022; Big Startup Studios Research 2023–2024
• Private Equity Info: Holding Period Study 2025–2026; S&P Global Market Intelligence / Preqin

Rakamlar raporlama tarihlerine göre değişebilir. Bu belgedeki her sayı, "Due Diligence — Kaynak Doğrulama Listesi" belgesinde bir satıra bağlıdır; doğrulanmamış hiçbir rakam yatırımcı önüne çıkmaz.

A — Birincil: Resmî kurum yayını, şirketin kendi açıklaması, mevzuat metni. Doğrulama: orijinal belgenin temini.

B — İkincil güvenilir: Ulusal ajans/gazete haberi, büyük danışmanlık raporu; birincil kaynağa dayanıyor. Doğrulama: birincil kaynağa geri izleme.

C — İkincil zayıf: Blog, danışmanlık firması notu, agregatör. Doğrulama: bağımsız ikinci kaynakla teyit; teyit edilemezse belgeden çıkar.

D — Kendi varsayımımız: Kaynağı yok; saha verisiyle değiştirilecek.

1. Ar-Ge ve Teknopark Rezervi ("Batık Hazine" §I–II)

2. Patent ve Fikri Mülkiyet ("Batık Hazine" §I, §III)

3. Girişim Sermayesi Pazarı ("Batık Hazine" §IV–V)

4. Fon Yapısı, Mevzuat ve Emsaller (Platform Çerçevesi, Bosphorus Hub Notu, önceki araştırma turu)

5. Küresel Yatırımcı Profili (İcra Komitesi Notu, Bosphorus Hub Notu)

Aday firmanın adı gizlilik gereği bu listede yazılmaz. Profil, birden fazla küresel varlık yöneticisine uyacak biçimde tariflidir; doğrulama aday(lar)ın kendi kamuya açık web siteleri, basın bültenleri ve düzenleyici dosyaları üzerinden kurucu ekip tarafından yapılır.

6. Kendi Varsayımlarımız (D sınıfı — saha verisiyle değiştirilecek)

7. Üç Ülke Karşılaştırması ve Yerel Oyuncular (Kuruluş Hikâyesi ek bölümleri)

8. Kamunun Son Kararları — İlk Yardım Gemisi (Batık Hazine §V-A)

9. Hazinenin Değeri, Süre–Çarpan Emsalleri ve İştah (Batık Hazine §VII)

Doğrulama takvimi

Kural: Doğrulanmamış hiçbir rakam yatırımcı önüne çıkmaz. Belgelerdeki her sayı bu listede bir satıra, her satır bir duruma bağlıdır.